Apel Poległych 
Wiersz Jana Kostrzewy - "Falanga", Warszawa 8.11.1946

APEL POLEGŁYCH

Proste, drewniane krzyże, schylone na świeżych mogiłach...

Młodości, dzwoniącej życiem, śmiercią wróg w oczy bryzgnął,

Ciosem morderczym z ukrycia wroga zdusiła Was siła -

Na wargach skurczem ostatnim szept nieuchwytny skonał;

- Dla Ciebie - jedyna, wyśniona,

Wielka Ojczyzno!

Na baczność wpatrzeni w zwycięskiej idei świat nowy.

Złączone serc rytmem szeregi braterskim zastygły kołem.

Na grobach poległych kolegów w modlitwie schylają się głowy

I myśli się wszystkich w jedną moc nieprzepartą zbiegły -

Za Polskę Wielką poległym -

Czołem!...

Po kraju wiatr wici do boju roznosi. Padają poległych nazwiska...

I budząc wsie, miasta do walki wzywają -

Chłop, student, robotnik: Wacławski, Grotkowski, Kozłowski.

W oczach płonących młodością idei żar święty przebłyska

I usta ściśnięte przysięgę szeptają:

Nie spoczniem dopóki się Czynem nie stanie

Wyśniony nasz mit - Wielkiej Polski!

Zmrok płaszczem żołnierskim mogiły okrywa...

Odchodzą w dal zwarte kolumny - do fabryk, bibliotek, do pługa.

Choć droga jest ciężka, ofiarna i długa

Nie spocznie kolumna. Już dnieje... już świta...

I słońce sztandarem nad Wami wykwita

Poległym - Czołem!...

Pobierz plik: Apel_Poległych.jpg